Stichting Jabulani Kids Zimbabwe

Vrijwilliger worden

Helaas wordt er door politieke onrust in de aanloop naar de verkiezingen dit jaar geadviseerd geen vrijwilligerswerk te gaan doen op het centrum. Het verkrijgen van een visum voor 3 maanden of langer zorgt voor veel problemen. Uiteraard is een kort bezoek aan het centrum wel mogelijk. De kinderen en medewerkers van KGVI heten je van harte welkom en leiden je graag rond!

Stichting Jabulani Kids Zimbabwe bemiddelt voor vrijwilligers die in het King George VI Centrum in Bulawayo willen werken. Fysiotherapeuten, ergotherapeuten, orthopedagogen, logopedisten, docenten en stagiaires van de opleiding Psychomotorische Therapie zijn welkom om minimaal drie, maar liever nog zeven maanden werkervaring op te doen.

Wij brengen de vrijwilligers in contact met het King George VI Centrum en geven informatie over de reis, het verblijf en de werkzaamheden. Wij zijn dus zelf geen uitzendende organisatie, we bemiddelen tussen de vrijwilliger en het centrum. Vrijwilligers verdienen geen geld maar krijgen kost en inwoning. Er wordt geen projectbijdrage van hen gevraagd, maar vrijwilligers moeten wel zelf de kosten van de reis, visum, vaccinaties en overige extra kosten betalen.

 

 Het gebouw waar de vrijwilligers wonen, genaamd Blanche Gordon.  En een kamer voor een vrijwilliger.
Gebouw van vrijwilligers  Een kamer van een vrijwilliger 

 

 

De meeste bestuursleden van de Stichting Jabulani Kids Zimbabwe hebben zelf als vrijwilliger in het King George VI centrum gewerkt en kunnen je precies vertellen wat je kunt verwachten, wat de omstandigheden zijn, wat je met je werk kunt bijdragen, en wat er meer in het algemeen van je verwacht wordt. Als je interesse kun je ons een e-mail sturen. Uiteraard is het altijd mogelijk om met een van de bestuursleden een persoonlijke afspraak te maken om meer te weten te komen over vrijwilligerswerk op King George VI. 

 

 

Vrijwilligers aan het woord

"Over het schoolplein loop ik in de warmte door het rode stof naar de school en word van alle kanten vrolijk begroet door de leerlingen. De eerste groep is er al klaar voor. Vol enthousiasme begroet de groep peuters me en gaan we in de kring voor een warming up. De muziek is nog niet aan of iedereen staat uitbundig te bewegen. Ook de juf en een paar aamwezige moeders hebben er zin in. In een groep met kinderen van een jaar of zeven zijn er kinderen die nog nooit hebben gedanst omdat ze in een rolstoel zitten. Ze vinden het geweldig om te bewegen op muziek en in no time zitten ze weer te swingen en gaan de rolstoelen heen en weer. Het is zo simpel maar zo dankbaar om al die kids te zien genieten van een half uurtje vrij bewegen. En ze zijn inventief. Een jongen die door spasme zijn handen niet naar zijn schouders kan bewegen beweegt in plaats daarvan zijn kin naar zijn schouders. Ze bedenken het allemaal zelf. "

Maartje Man - dansdocent en leerkracht 2011  

 

"We werden vriendelijk ontvangen door een groep kinderen en medewerkers van de school. In het begin was het best lastig communiceren, ook al wordt Engels gesproken. Ze spreken met een accentmaar dat went snel.. Net zoals we vrij snel de beginselen van de gebarentaal onder de knie hebben. Dit was erg handig,omdat er veel kinderen op de school zitten die slechthorend of doof zijn."

Caroline Postma - stagiair Psychomotorische Therapie 2011

 

" Toen we hier aankwamen en een rondleiding kregen door de school en de hostels, schrokken we toch best wel. Eigenlijk is alles óf heel oud, óf kapot. Maar dan zie je die lachende gezichtjes, en beseffen we dat spullen die we in Nederland al lang weggegooid zouden hebben, nog voor veel plezier kunnen zorgen."

Elja de Haan – logopedist 2011 en Roel van den Born - stagiair Psychomotorische Therapie 2011

 

Klik voor meer foto's